استاندارد جدید wimax برای شبکههای شهری بیسیم، بازار دستیابی به اینترنت را متحول خواهد کرد.
امروزه یافتن و خریدن یک کامپیوتر کیفی که مجهز به تراشه Wi-Fi نباشد، کاری دشوار است، دکمهای که به کاربران کامپیوترهای همراه اجازه دستیابی به اینترنت را فارغ از مکانی که کاربر در آن حضور دارد میدهد. بدینترتیب از اتاق غذاخوری، اتاق نشیمن و یا کافیشاپ میتوان به اینترنت وصل شد.
عموم مردم بهWi-Fi به عنوان یک ایستگاه مرکزی کاری که میتواند ارتباط را بین چندین کاربر بهطور یکسان به اشتراک بگذارد علاقمندند. البته با این محدودیت که فاصله کاربران برای محیط داخلی (indoor) کمتر از 100 متر و برای محیط خارجی(outdoor) کمتر از 400 متر باشد. اما استاندارد جدیدی معرفی شده است که عملاً توانایی Wi-Fi را زیر سؤال برده است. این استاندارد معروف بهwimax میباشد که باعث ایجاد ارتباطات بیسیم اینترنتی با پهنای باند بالا با سرعتی نزدیک به Wi-Fi که محدودیتهای آن را هم ندارد یعنی تا فواصل بالای حدود 50 کیلومتر را هم پشتیبانی میکند.
شبکههای شهری بیسیم با سرعتهای پهنای باند بالا چندان جدید نیستند، اما تجهیزات خاص باندپهن عمدتاً گران قیمت هستند. در حال حاضر شرکتها بهتدریج در حال رسیدن به توافقهایی بر روی جزییات استاندارد wimax هستند که این منجر به کاهش قیمت این تجهیزات خواهد شد.
توافقات صنعتی روی جزییاتی نظیر اینکه چگونه سیگنالهای wimax را رمزگشایی کنیم تا فرکانسهایی را ایجاد کنیم که قابل استفاده باشند و چگونه امکان برقراری ارتباط چندین کاربر تا دستیابی به آن فرکانسها را فراهم کنیم، سرانجام به شرکتهایی نظیر اینتل اجازه خواهد داد تا تراشه که حاوی قابلیت wimax برای استفاده در تجهیزات بیسیم با پهنای باند بالا هستند را بسازند.
و در نهایت انتظار میرود که قیمت recieverهای wimax به حدود 50 تا 100 دلار یعنی چیزی حدود قیمت DSLها یا مودمهای کابلی امروزی برسد و این یعنی میلیونها نفر از کاربران بالاخره میتوانند از سرویسهای رایج اینترنت استفاده کند و به آسانی از طریق آنتنهای نصب شده روی بام از هر گوشه شهر به اینترنت وصل شوند.
اگرچه ظهور اولیه wimax در حوزههای عمومی بوده است، اما با ظهور تدریجی تجهیزات و استانداردها، شاهد موج جدیدی از صنایع کوچک و متوسط بیسیم خواهیم بود که دیگر خطوط گران قیمت 1T1/E نیستند و ایستگاههای کاری همچنین میتوانند خدمات خود را در مکانهایی بدون خطوط تلفن هم ارایه دهند و این یعنی دستیابی پرسرعت به اینترنت در نواحی دورافتادهای که غالباً هیچ تجهیزات ارتباطی ندارند.
Wimax که مخفف Woldwide Interoperability for Microware Access میباشد، کمی فراتر از یک لیست طولانی از مشخصات تکمیلی و تخصصی که نمایشگر تجهیزات بیسیم کارخانههای مختلف که میتوانند با سرعتهای زیاد با هم کار کند، است. این استاندارد با نام IEEE802.16 نیز شناخته میشود که از سال 1990 کاربرد آن شروع شده است و نقطه مقابل فناوریهای اترنت یا Wi-Fi بوده است. یک واحد انتقالدهنده wimax میتواند صوت، تصویر و سیگنالهای اطلاعاتی را در طول فواصل بالای 50 کیلومتر (با رعایت خط دید مستقیم) و با سرعتی در حدود 70 مگابیت درثانیه (یعنی سرعتی که برای دستیابی 60 شرکت با سرعت خطوط 1T یا صدها کاربر خانگی با سرعت DSL کفایت میکند) انتقال میدهد.
اعلان شرکت اینتل (در ژانویه 2004) که موضوع اصلیاش در رابطه با wimax بود باعث رونق یافتن سریع این فناوری و توسعه این استاندارد شد.
شرکت سازنده Centrino قبلاً طی یک ابتکار تراشههای Wi-Fi را درون کامپیوترهای کیفی قرار داده بود. اسکات ریچاردسون مدیر گروه بیسیم باند پهن شرکت اینتل در این رابطه گفت: <ما دنبال این بودیم که آیا میتوان همه شهرها را با Wi-Fi تحت پوشش اینترنتی قرار داد یا خیر و اینکه شاید پوشش اینترنتی دادن یک شهر با تکنولوژی Wi-Fi کار سادهای باشد اما مشکل از این قرار است که مدیریت این شبکه بسیاربسیار سخت میشد و در ضمن Wi-Fi بسیار هم محدود عمل میکرد.
ریچادسون میافزاید: ما متوجه شدیم که Wi-Fi نیازمند این است که فراتر از یک تکنولوژی حامل رفتار کند و در ضمن از طیف وسیعی از تواناییها هم بهرهمند شود.
مسلماً wimax که میتواند در فواصل دورتر و تحت بازه وسیعی از فرکانسها کار کند، ایدهآل خواهد بود. پس اینتل شروع به طراحی پردازندههای ارتباطی برای کار، تحت این فرکانسها (از 2 تا 11 گیگاهرتز یعنی ناحیه اصلی که توسط Wi-Fi استفاده میشود، امواج مایکرویو و انواع مخصوصی از رادارها) نمود و اولین تراشه را در ماه سپتامبر تولید کردند و سپس شروع به ایجاد و گسترش اتحادیهای به نام اتحادیه wimax نمودند تا محصولات مختلف کارخانهها را در این مورد تأیید کند و مدعیان و پیشگامان این تکنولوژی را مشخص سازند.
همچنین Intel Capital، یکی از بخشهای اصلی شرکت اینتل، شروع به سرمایهگذاری در چندین شرکت نمود تا بتواند wimax را تبدیل به وسیله سودآور نمایند و از آن به بهترین شیوه استفاده کند.
شرکت speakeasy در سیاتل، یکی از این شرکتهاست و البته میتواند یکی از اولین از گسترشدهندگان بازار wimax باشد.
این شرکت در سال 1994، به عنوان یک کافینت تأسیس شد تا ارتباطات فوقالعاده سریع DSL را برای بازیگران کسانی که بازیهای کامپیوتری مفصل online انجام می دادند یا متخصصینی که در منزل کار میکردند، فراهم آورد اما بهخاطر اینکه DSL هم تحت خطوط تلفن کار میکند، در نتیجه یک محدودیت ذاتی را با خود به ارث برده است. مثلاً حدود 30 درصد از اهالی شهرهایی که از خدمات شرکت Speakeasy استفاده میکنند از مراکز اصلی تلفن دور هستند. به نقل از یکی از مدیران این شرکت، همین دوری افراد از مراکز اصلی تلفن مهمترین محرک برای این شرکت بود تا به دنبال شیوهها و روشهای جدیدی باشد و به همین علت، اکنون wimax مهمترین و استراتژیکترین پدیده برای تجارت آنها است.
Speakeasy شروع به آزمایش و بررسی فنی تجهیزات wimax با استفاده از تراشههای اینتل نموده است و امیدوار است تا اواسط سال 2005 مشتریان زیادی را به خود جلب کند.
اگر چه ضرورت استفاده از wimax برای مصرفکنندگان، کسب و کارها و مردم در نواحی دورافتاده و صعبالعبور برای داشتن یک دسترسی خوب و موفقیتآمیز و پرسرعت به اینترنت کاملاً واضح و مبرهن است، اما این اتفاق هم یک شبه هم رخ نخواهد داد.
و همین مسأله احتمالاً باعث میشود مدت زمانی طول بکشد تا صنایع به سود اقتصادی این فناوری دست بیابند و آن را عمومی کنند. پس هنوز هم ساختن شبکهای از اتصالدهندهها با ارزش است. ریچاردسون میگوید: مردم فکر میکنند که شما میتوانید تنها یک برج و برج فرستنده اصلی wimax را روی تپهای در اطراف شهر قرار دهید و با آن اینترنت همه شهر را تأمین کنید. اما این همه مسأله نیست، در اینجا هم دقیقاً مانند شبکههای تلفنی با افزایش تقاضا ما مجبور به اضافه کردن برجهای جدید هستیم. اما شرکت Tower stream، شرکتی که قصد اضافه کردن wimax را به سرویسهای خود دارد، اعلام نموده که این مشکل بدین شیوه حل میشود که میتوان بر روی ساختمانهای بلند در شیکاگو، نیویورک، بوستون و شهرهای دیگر، انتقالدهندههای ویژه wimax را نصب کرد و از یک اینترنت پرسرعت با ساختاری بیسیم بهرهمند شد. ساختاری که مطمئناً بسیار ارزانتر از سیم، فیبرنوری و کابل تمام خواهد بود.
